söke ekspres gazetesi
  • söke ekspres gazetesi



YAŞAR ÖRKELİ - MEKTUBUN ÜSTÜNDEKİ GÖZYAŞI İZLERİ-5


YAŞAR ÖRKELİ - MEKTUBUN ÜSTÜNDEKİ GÖZYAŞI İZLERİ-5

 

İki kız arkadaşım kaldı; Aslı ve Sevim. 

İstabul’a hiç gitmedim, kalabalık olduğu için sevmiyorum. 

Sevim’le görüşmek istedim, fakat İzmit’e buluşa bilirmiyiz, diye mektubumda yazdım. Karşılığında nerede olursa olsun beni görmek istediğini yazdı. 10-Nisan-1977, İzmit’te, “Elize pastanesi”de buluşabiliriz diye yazdım. Anne ve babasından izin istemiş, uzun zamandır benimle arkadaş olduğunu, ileriye dönük evleneceğiz diye söylemiş, kabul etmişler. 

Sevim’de, PTT’den telgraf çekmiş. Elime alınca, kendisinin ve ailesinin kabul ettiğini yazıyordu. Çok sevindim, sarışın, uzun sarı saçlı, yeşil gözlümle bulaşacaktım.                                                                                                                                                      

Daha önce geldiğim için, garajdan elize pastanesine yürüyerek geldim, köşedeki yerime oturdum ve beklemeye başladım. İçeriye güzeller güzeli, canım biricik aşkım, Sevim, yanıma geldi.  

Ben;-Hoş geldin bir tanem. 

Sevim;-Hoş gördüm sevgilim.

Karşıma oturdu: ellerimi uzatıp ellerini tuttum; heyecandan titriyordu, sıcacık ve yumuşaktı.    

Ben;- Sevim seni çok seviyorum, hayallerimi süslüyorsun, seninle evlenmek istiyorum.              

Sevim;-Yaşar, bende seviyorum, rüyalarıma giriyorsun, kendimi hep gelinlikler içinde görüyorum.                                                                                                                         Ben;-Sevim, evim var, kömür işletmesinde elektrik teknisyenliği yapıyorum. Yanımda bir sen eksiksin, yalnız yaşamaktan bıktım, yemeklerimi hep lokantalarda yiyorum. Seninle aynı yerde olsak, pişirdiğin yemekleri karşılıklı oturup beraberce yesek olmaz mı? İleride çocuklarımız olsa, ikimizin gözleri yeşil, çocuklarımızında gözleri yeşil yeşil bakacak olması, bunlar güzel istekler değil mi?                                                                                                                         Sevim;-Senin üzülmeni istemiyorum, az zaman kaldı, sen istemeye geldin mi, babam beni verecek, mutlu bir yuvamız olacak. Senin fotoğrafını aileme gösterdim, seni çok beğendiler, kardeşim, eniştem çok yakışıklı biri, onu şimdiden sevmeye başladım dedi.                                     

Ben başımı öne eğdim, ablamı İstanbul’a nasıl getireceğimi düşünürken, üzüldüğümü anladı.                                                                                                                                Sevim;-Ne oldu canım, bir şey mi düşünüyorsun?                                                                           Ben;-İstanbul’a hiç gelmedim, senin oturduğun evi nasıl bulabilirim?                                                                             Sevim;-Canımın içi ben garajdan almaya babamla beraber gelirim. Sevgilim, evin eşyaları varmı? Evimizin, mutfağı ve yatak odanızın rengi pembe olsun? Bu rengi çok seviyorum,  lütfen! Canım, benim iğne olmam gerekiyor, eczaneden ilâcı alalım, hastanede vurulmam gerekiyor!                                                                                

Ben;-Niçin ve ilacın ismi ne? 

Sevim;- Fenobarbital, sara hastasıyım, bu iğneyi vurulmam gerekli, on yıldır kullanıyorum. Beraberce eczaneye gittik, ilacın ismini söyledi, verdiler, burada vurabilir misiniz dedik, sorumluluk kabul etmediler, bizi hastaneye yönlendirdiler, iğne yapılırken beni içeri almadılar. Hastaneden çıktık, el ele şehir içinde gezmeye başladık, beraber omuz omuza Leyla Atakan parkında saatlerce gezdik, banklarda oturduk.                                                                                                                                                                                                                                                               

Ben;- Sevim, baban vermezse, benimle kaçar mısın deyince?                                                                                Sevim;-Canım ben seninle ömür boyu sürecek bir hayat kurmak istiyorum, ölümüne kadar seninle beraber olmak istiyorum. Ben, küçük Yaşar’lar büyütmek, senin olmak istiyorum.                                                                                  Ben;- Yılların hasretliği, özlemi var. Ben seninle evlenemedikten sonra, ne yapayım o hayatı, seni o kadar seviyorumki , istersen kendimi denize atayım mı?                                                                                           Sevim;- Bende atlarım, ben, seni senden daha çok seviyorum. Ben, senden nasıl ayrılacağım, İstanbul’a nasıl geri döneceğim onu düşünüyorum. 

Ben;- Sevim, yarın iş başı yapmam gerek, garaja gidip bilet almalıyım. 

Garaja gittik, biletimizi aldık. Biraz daha gezdik, garaja geri geldik. Kalkış saatini bekledik. Marketten pişmaniye aldık. Bunu ailene götür, selamımı söyle, sevgi ve saygılarımla ellerinden öptüğümü, hepsini sevdiğimi, çünkü; seni benim için dünyaya getirdiler, Dedim. 

Önce onun otobüse binip gitmesi gerekti. Ayrılık vakti gelince, öyle bir sarıldıkki, çevredekilerin bize bakışlarından rahatsız olduk. İkimizde hıçkırarak ağlamaya başladık. Birbirimizin öpülmedik bir yeri kalmadı. 

Muavin;- Otobüs kalkıyor, herkes yerine otursun, diye bağırırken, yanımıza geldi;- Haydi gençler lütfen, yerinize oturun otobüs kalkıyor, diye uyarıda bulunurken, Sevim’le, ellerimiz birbirinden ayrılırken sıcacık elleri ellerimden kaydı gitti. 

Benim bilet aldığım firmada çalışan beyefendi;                                                                                                Muavin;- Genç bu kadar üzülme, siz daha gençsiniz, önünüzde yaşayacak çok güzel günler var, gel ben sana bir çay söyleyeyim. Dedi.

Beraberce bilet satılan yere gittik. Otobüsün kalkış saati gelinceye kadar için için ağladım. Sabahleyin Söke’deydim, o gün iş yerinde nasıl çalışabildim bilemiyorum? Arkadaşlarıma durumu anlattım, onlarda üzüldüler, teselli etmeye başladılar, ancak bende herhangi bir değişiklik olmadı. Ne yemek yiyebildim, nede uyku uyuyabildim. Akşam büyük ablamın yanına gittim.                                                                                               Ben;- Sevim’in ailesi bizi bekliyor, İstanbul’a gitmemiz gerekiyor, istediğimiz an kızı verecekler, Sevim’le anlaştık, bekliyorlar.

Büyük ablam;- Ben kız istemeye İstanbul’a gitmem. Ben, Söke’de, bizim mahalleden, Mehmet beyin kızı Hamide’yi istedim, kızı verecekler, diye kestirip attı. Zaten moralim bozuk, üzüntüm bir kat daha arttı. Bu durum karşısında ne diyebilirim. O benim, annemden sonra en büyüğümüz! Diğer ablalarıma sordum, onlarda eniştelerimin izin veremiyeceklerini söylediler. Söke’de serbest doktorluk yapan İbrahim Demir’in yanına gittim. Kızın ilaç kullandığını, sara hastası olduğunu, isteme durumunu anlattım:

Doktor;- Yaşar, aranızdaki sevgiye saygı duyuyorum. Fakat evlenmenize karşıyım; kız arkadaşının sara hastası olması ve Fenobarbital iğnesini kullanmasından dolayı, şahsen onunla evlenmeni istemiyorum. Sara hastalığının iyileşmesi mümkün değil. Evlenirsiniz evde bir gün yemek pişirirken, kriz gelse ve ocağın üzerine düşse, seni mahkemeye verir-ler hapse girersin, neden dersen; neden eve hizmetçi tutmadın diye. Evlen dersem sana yazık, evlenme dersem kız arkadaşına yazık olur. İyi düşün bu senin hayatın, ona göre karar ver. Dedi.

Doktor amcam doğru söylüyor, bu benim hayatım: günlerce düşündüm, evli abilere sordum, çoğunluk doktor amcamın doğru söylediğini söylediler. Ve benim içim kan ağlaya ağlaya istemeye gitmedim. Bir hafta sonra mektup geldi; neden gelmiyorsun ailem seni bekliyor. Sen gelmezsen ben geleceğim diye sitem dolu sözler ve dört gün sonra geleceğini, benimle mutlaka görüşmek istediği yazılıydı. Beşinci günü (Pazar), evim garaja çok yakın olduğundan koşar adımlarla, Söke otobüs garajına gittim beklemeye başladım. Saat 09’da otobüsten indi, beni karşısında görünce: öyle sevindi ki, boynuma sarıldı; - Yaşar’ım, bir tanem hayatımın aşkı, yüksek sesle söyleyince, herkes bize baktı. Sevim’le beraber kahvaltı salonuna gittik, bir güzel karnımızı doyurduk.                                                              Sevim;- Yaşar’ım, evine gidelim, seninle konuşacaklarım, anlatacağım birşeyler var.                                                                                        

Ben;- Sevim, bir tanem, canım elbet gideceğiz, benimde sana anlatacaklarım var, nasıl söyleyeceğimi bilemiyorum!  Yolda konuşurken evime geldik, odada karşılıklı oturduk başladık konuşmaya!                                                                                                                         Sevim;- Canım, istemeye niçin gelmedin, bir sorun mu var? 

Ben;- Ablalarım İstanbul uzak oraya gidemeyiz, istesek bile eniştelerin izin vermez, tek başıma ne yapabilirim? Dedim. Ve boynumu büktüm. 

Sevim, burada benim doktor amcam var, onun dediğine göre: senin hastalığın evlenmemize uygun değilmiş, evlenirsem evde bir bakıcının olması gerekirmiş, bakıcı tutmazsam sana birşey olursa hapse girermişim. Bu durumu evli arkadaşlara sordum, onlarda evlenmemize karşı çıktılar, ondan gelemedim, deyince ağlamaya başladı.                                                                                         Sevim;- Ben senin sakatlığını kabul ettim, sorun yaratmadım sen, benim durumumu yüzüme vuruyorsun. Ben anneme babama ne diyeceğim? Onlar senden çok ümitliydi!                                                                                                      Ben;- Haklısın, canım zengin biri değilim, işçi statüsünde çalışan biriyim. Evimin durumu belli; şahane bir ev değil. Bu durumda ne yapabilirim, dedim. Hışımla ve kızgınlıkla ayağa kalktı, parmağını sallaya sallaya; -Yaşar bey, bana attığın bu kazığı, hayatım boyunca unut-mayacağım! Dedi.                                                                               

Bu sözlere duyduğuma inanamadım, karşımda elinde silah olsa kesin beni vururdu. Hani büyük aşkımız bitti, yerine nefret eden biri vardı karşımda.

Sevim;- Lütfen, beni garaja götürür müsün? Allah cezanı versin, beni bir daha rahatsız etme, babama söylerim, seni ortadan kaldırır,” dedi ve hışımla odadan çıktı, arkasından yetiştim ve garaja beraber gittik. Biletini aldık, şansına yarım saat sonra kalkacak otobüs varmış, bekleme yerine oturduk hiç konuşmadık. Kalkış saati geldi, yanımdan hızla kalktı otobüse bindi. 

Ne vedalaşma, ne de sarılma yok. Oturduğu tarafa gittim, başını ters yöne çevirdi, ben yinede el salladım. 

Kız haklıydı! “Güle güle yolun açık olsun,” dedim. 

Böylece Sevim defteri kapandı!

 

Bu makale 139 kez okundu.


Yorumlar
    Henüz bu Makaleye ait yorum bulunmamaktadır. Yorum Yaz